قلعه مالویل

به قول مارسل پروست خاطرات گذشته آرام نمی گیرند، در حافظه ی ما می مانند و راهشان را به سوی آینده باز می کنند؛ اما در دنیایی که انفجاری هسته ای همه چیز را با خاک یکسان کرده و جز عده ای معدود کسی را زنده نگذاشته است، خاطره چه کارکردی پیدا می کند؟ «من به پروست غبطه می خورم. او برای بازیافتن گذشته ی خود بر زمینه ی محکمی تکیه می کرد: بر حالی مطمئن و آینده ای مسلم. اما برای ما «زمان گذشته» دو بار گذشته است و عمر ازدست رفته دو بار از دست رفته، چون با گذشت عمر دنیایی را هم که عمر در آن می گذشت از دست داده ایم.» (از متن کتاب قلعه مالویل)

روبر مرل فرانسوی در رمان قلعه ی مالویل ما را به چنین دنیایی می برد؛ جایی که امانوئل و رفقایش در سرداب قلعه ای قدیمی سرگرم تهیه ی شراب اند که انفجاری بزرگ رخ می دهد. همه چیز خاکستر می شود، اما قلعه جان آن هفت نفر را نجات می دهد. آن ها که جان سالم به در برده اند رفته رفته به این فکر می افتند که باید زندگی کنند. امانوئل رهبری گروه را به عهده می گیرد و با کمک دیگر بازماندگان دست به بازسازی اطرافشان می زنند. چیزی نمی گذرد که آن ها متوجه می شوند تنها بازمانده های انفجار نیستند و در روستاهای مجاور هم کسانی زنده مانده اند. وقتی سروکله ی نجات یافتگان دیگر در محدوده ی مالویل پیدا می شود، بحران هایی بر سر قدرت، مشروعیت، زمین و … رخ می دهد که ادامه ی قصه را می سازند.